Jonge musici en een vol Koetshuis

Podiumervaring opdoen is belangrijk voor jonge musici. Laureaten van het Prinses Christina Concours kregen op 14 november jl. volop de gelegenheid hun kunnen te tonen. Het is altijd weer bijzonder jonge mensen aan het werk te zien die straks onze muzikale cultuur gaan dragen. De belangstelling voor de aankomende talenten was groot, want het sfeervolle en gastvrije Koetshuis Keukenhof Lisse was tot de laatste plaats bezet. Het interessante programma kende werken van bekende en minder bekende meesters. De avond werd besloten met Mozarts trio voor klavier, altviool en klarinet K.V. 498, het zgn. Kegelstatt-Trio. Boeiende muziek ging hieraan vooraf.

De harpiste Fleur van Lith (1988) opende de avond met Prélude opus 12 nr. 7 van Sergei Prokofiev. Dit oorspronkelijk voor piano geschreven werk klonk op de harp enigszins schril maar in wat volgde liet Fleur horen veel muzikaal gevoel te hebben. Au seul du temple uit Trois Images op. 29 van M. Tournier was warm en donker, terwijl Lolita la danseuse opwindende Spaanse klanken liet horen. Het Scherzetto van Jacques Ibert werd dynamisch en veerkrachtig gespeeld. Alphonse Hasselmans’ La Source op. 44 noemde Fleur ‘mijn lievelingsstuk’. Het werd mooi gespeeld al was van enige onrust sprake.

De altvioliste Anna-Magdalena den Herder (1988) en de pianist Svjatoslav Presnyakov (1987) speelden Phantasiestücke op. 73 van Schumann. Dit oorspronkelijk voor klarinet geschreven werk uit 1849 is bijna een voorafschaduwing van Schumanns romantische celloconcert. Het deel Lebhaft, leicht klonk soms gerijpt, soms onduidelijk, maar in het deel Rasch und mit Feuer veel alles weer op zijn plaats.

Klarinettist Timo Tromp (1990) en Presnyakov speelden vervolgens het werk Solo de concours van de Franse componist Henri Rabaud. In dit pittige werkje waren de sfeer van verdroomd Parijs’ straatleven en Chinese invloeden te horen. De Finale werd overtuigend geblazen en attent begeleid op de piano.

Na de pauze was Anna-Magdalena den Herder weer aan de beurt en dit keer speelde zij solo van Max Reger de Suite nr. 1 in g-klein. Zij gaf in haar toelichting zelf aan dat het muziek is bedoeld als ‘dansen’ ‘maar valt er bij de melancholische Reger eigenlijk wel wat te dansen?’ vroeg zij zich af. Nu beschouwde Reger zich als ‘eerste erfgenaam van Bach’, dus vreemd is die vraag niet. Vooral het eerste deel Molto sostenuto leek  erg geïnspireerd op Bachs partitas en sonates voor viool en zijn cellosonates. Het derde deel Molto vivace werd krachtig gespeeld al had er wat meer kleur in deze mooie muziek mogen zitten.

En toen was het Kegelstatt-Trio aan de beurt. Mozart zou het op verzoek van de pianiste Franziska von Jacquin bij het kegelen geschreven hebben. De klarinetpartij was bedoeld voor zijn grote vriend Anton Stadler, terwijl Mozart ongetwijfeld zelf de altviool voor zijn rekening heeft genomen. Hoe de naam ook is ontstaan: het is is ieder geval een kostelijk werk, waarin in afwijking van het gangbare begonnen wordt met een Andante. Ontegenzeggelijk is Mozarts muziek in staat uit elke musicus het beste te halen. Er was evenwicht en pianist Presnyakov coördineerde zonder opdringerig te zijn. Op die manier ontstond de altijd weer wonderlijke eenheid die het musiceren zo boeiend maakt voor de uitvoerenden en tot een plezier voor de toehoorders.

R.J. Braggaar, Voorschoten